ابیانه

این روستا ۱۵۰۰ سالهش است، پس عمرش کم نیست. شما با روستایی تاریخی مواجهاید اما شاید وقتی در روستا بگردید با خودتان بگویید فقط همین؟ اینجا که چیز به خصوصی ندارد. خیلیها معتقدند مردم محلی-هرچند که تعداد کمی از آنها هنوز در روستا زندگی میکنند- و فرهنگ اصیل شان باعث محبوبیت اینجا شده و اگر انتظار چیز خارق العادهای را داری راه را اشتباه آمدهای. ابیانهایها هنوز رسم و رسوم گذشته را حفظ کردهاند. هنوز کلمههای پهلوی در گویش مردم دیده میشود و هنوز هم مردها مثل قدیم شلوار گشاد و درازی از پارچه سیاه(مثل بختیاریها) به پا میکنند و زنها پیراهنهای گلدار بلند میپوشند و چارقد سفید گل گلی روی سرشان میاندازند. درست است که مراسم مختلف در این روستا خیلی تماشاییست و خیلیها هم دوست دارند مراسمی مثل محرم و نخل گردانی را در اینجا ببینند، ولی در سالهای گذشته آنقدر گردشگر روانه ابیانه شده که آرامش را از ساکنین اصلی گرفته است، به طوری که در سال ۱۳۹۶ ورود گردشگران برای دیدن مراسم عاشورا و تاسوعای این روستا ممنوع شد، اگرچه در این سال ۳۹ هزار گردشگر خارجی از روستای سرخ ایران دیدن کردند که اصلا عدد کمی نیست..

روستای برارود (سرزمین شکوفه های گیلاس)...